پوریم

آن زمان که آدم خلق شد هرگز در این فکر نبود,روزی خواهد آمد که باید زمین را ترک گوید

پوریم

آن زمان که آدم خلق شد هرگز در این فکر نبود,روزی خواهد آمد که باید زمین را ترک گوید

עשרים וחמש הערות(یاداشت بیست وپنجم)

שלום
אני לא יודע מה לומר, עצוב מאוד. מחקתי את כל החברים שלי שיש להם מעט או מסוננים  אין לי גישה אליהם. אני מקווה שיום אחד אני חדשות .

یاد دوستان بخیر(یاداشت بیست وچهارم)

دلم برای همه ی دوستان ایرانیم تنگ شده خیلی دوست دارم یه بار دیگه ببینمشون   

هر چند خاطرات تلخی از ایران ودستان ایرانی دارم ولی باز هم خاطرات تلخش هم قشنگ هستند امیدوارم همه این عزیزان موفق باشند.